Árið 2000 tapaði Al Gore sögulegum forsetakosningum fyrir George W. Bush. Margar ástæður hafa verið týndir til um ástæður þess og var það til dæmis útbreidd skoðun að Gore hafi eiginlega ekki verið neitt sérstaklega spennandi karakter – hann virkaði á kjósendur sem bjúrókratískur skriffinnskukarl, sem var þurr á manninn og stirðbusalegur. Fékk hann enda fljótlega viðurnefnið ,,Al Bore” af andstæðingum sínum.
Frá tapinu hefur Gore fengist við eitt og annað, en þekktastur er hann vafalaust fyrir vasklega framgöngu sína í loftlagsmálum, sem náði hámarki með velgengni Óskarsverðlaunamyndar hans, An Inconvenient Truth. Í kjölfarið á henni hefur hann nú gefið út bók, The Assault on Reason, sem kom út 22. maí síðastliðinn.
Og Al Gore fer mikinn í bókinni.
Þungamiðjan er George Bush og ríkisstjórn hans. Gore gagnrýnir Bush harkalega fyrir Íraksstríðið og viðbjóðslega meðferð á stríðsföngum. Hann gagnrýnir hann fyrir siðleysi og óvirðingu fyrir grunngildum Bandaríkjanna og að ganga sífellt lengra inn á rétt einstaklinga til einkalífs. Hann gagnrýnir Bush fyrir að hafa almannahagsmuni að engu og að leita ráða hjá olíufélögum vegna loftlagsvandans, efnaverksmiðjum vegna áhrifa eiturefna á umhverfið, trúarleiðtogum vegna tilurðar heimsins og svo mætti lengi telja.
,,If the Democrats win, the terrorists win”
Kjarni bókarinnar er þó viðameiri en einungis gagnrýni á Bush og félaga. Gore lýsir áhyggjum sínum af þróun lýðræðisins – hvernig hinn almenni borgari í Bandaríkjunum lætur sig varða meira um svefnleysi Paris Hilton en hverjir fara með almannavald og umfram allt, hvernig. Viðbrögð almennings, eða öllu heldur viðbragðsleysi, við pyntingum bandarískra hermanna á saklausu fólki í Abu Ghraib telur hann vera gott dæmi um andvaraleysi þjóðarinnar gagnvart umhverfi sínu og framtíð.
Stjórnmál skynsemi og umræðu hafa að mati Gore vikið fyrir stjórnmálum ótta, trúar, fordóma og peninga. Þingmenn hafi ekki lengur áhuga á umræðum í þingsal, heldur snúist allt um fjáröflun og 30 sekúndna auglýsingar á besta tíma í sjónvarpi. Hann telur lýðræðinu stafa mikil ögn af þessari þróun og ekki síst hvernig þegnarnir hafi orðið óvirkari þátttakendur í þjóðfélaginu, meðal annars vegna tilkomu sjónvarpsmiðilsins.
Hann útlistar hvernig Bush og spunameistarar hans hafi nýtt sér þróunina sér til framdráttar. Hvernig Bush hafi fengið 70% Bandaríkjamanna til að trúa því að Saddam Hussein hafi tengst árásinni 11. september 2001 og hvernig bandarískir hægrimenn nýti sér óttapólitík og fordóma til að verja stöðu sína og aðgerðir. Ósvífnina telur hann ná hámarki með því hvernig Bush og félagar uppnefni sum frumvarpanna sinna: Tillögur sem leiða til aukinnar loftmengunar ganga undir heitinu ,,The Clear Skies Initiative” og tillögur sem eiga að stuðla að auknu skógarhöggi ,,The Healthy Forests Initiative”.
Gore 2008?
Í bók sinni, The Assault on Reason, kemur manni fyrir sjónir gjörólíkur Al Gore frá því fyrir sjö árum síðan. Málflutningur hans er í senn leiftrandi og knýjandi og bindur saman veigamestu gagnrýnina sem George Bush hefur fengið á sig í forsetatíð sinni.
Það vekur mann vissulega til umhugsunar um hvernig framferði Bandaríkjanna í heimsmálum hefði verið það sem af er þessari öld ef kosningarnar forðum daga hefðu farið öðruvísi. Þó að forsetakosningarnar 2008 nálgist óðfluga og sterkir frambjóðendur séu komnir fram fyrir hönd Demókrataflokksins læðist að manni sá grunur að Al Gore geti vel hugsað sér að gera aðra atlögu að forsetaembættinu. Með útgáfu þessarar bókar, sem endurspeglar eldmóð, þekkingu og viðamikla greiningu á þeim vandamálum sem Bandaríkin standa andspænis, hefur hann síst slegið á þær vangaveltur.
[...] daga ferðalagi mínu austur á land afrekaði ég það að lesa þrjár heilar bækur! Skrifaði grein um ,,The Assault on Reason” á Vefritið í dag (sem mér þótti afar góð), en las líka [...]